Dekalog. Przykazanie pierwsze.

Przybliżony czas czytania: 14 minut.

Nie będziesz miał innych bogów przede mną” Wj 20:3.

Nie będziesz miał cudzego boga ani nie oddasz pokłonu obcemu bogu” Ps 81:9.

gods

Czy jest możliwe, że na świecie istnieją inni bogowie poza Bogiem Yahweh? Pierwsze przykazanie ewidentnie sugeruje taką odpowiedź. Obserwacja wierzeń w całej historii ludzkości również daje odpowiedź twierdzącą na tak zadane pytanie.

Któż jest podobny do ciebie wśród bogów, Panie? Któż jest jak ty, wspaniały w świętości, straszliwy w chwale, czyniący cuda?” Wj 15:11.

Nie pójdziecie za obcymi bogami, za bogami narodów, które są dokoła was” Pwt 6:14.

A więc co do spożywania pokarmów ofiarowanych bożkom, wiemy, że bożek na świecie jest niczym i że nie ma żadnego innego Boga oprócz jednego. Bo chociaż są tacy, którzy są nazywani bogami, czy to na niebie, czy na ziemi – bo wielu jest bogów i wielu panów; To dla nas jest jeden Bóg, Ojciec, z którego wszystko, a my w nim, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko, a my przez niego” 1Kor 8:4-6.

Biblia potwierdza, że na świecie jest wielu bogów i świadomy chrześcijanin głosi to samo. Taką wiedzę, bez Pisma Świętego, samodzielnie odkryje uczeń pierwszych klas podstawówki.  A jak z wyznawcami różnych religii, czy zauważają, że są na świecie inni bogowie poza ich własnymi? I jeśli już dopuszczają taką podstawową obserwację, to skąd wiedzą, że ich bogowie są prawdziwi? Po pierwsze, czy ich święte pisma potwierdzają istnienie innych bogów na świecie i po drugie, czy dostarczają wewnętrznych i zewnętrznych dowodów na wszechmoc i autentyczność bogów, które czczą? Bóg musi być cudotwórcą, który z bożków umie to objawić, czyli zapowiedzieć i zrealizować? Chrześcijanie wierzą w jedynego prawdziwego Boga Ojca i Jego Syna, Jezusa Chrystusa, przy których „bożek na świecie jest niczym„, do tego stopnia, że zasadniczo „nie ma żadnego innego dla nas” poza YHWH.

Bo ty jesteś wielki i czynisz cuda; tylko ty jesteś Bogiem. Naucz mnie, Panie, twojej drogi, abym chodził w twojej prawdzie; nakłoń moje serce ku bojaźni twego imienia. Będę cię chwalił, Panie, mój Boże, z całego serca i będę wielbił twoje imię na wieki; Bo wielkie jest twoje miłosierdzie dla mnie; ty ocaliłeś moją duszę z najgłębszego piekła” Ps 86:10-13.

Kto przyjmuje jego świadectwo [Jezusa], ten zapieczętował, że Bóg jest prawdziwy” J 3:33.

Gdybym musiał wskazać najważniejsze przykazanie dekalogu, to pewnie wybrałbym właśnie pierwsze, aczkolwiek całe Boże prawo jest dobre, tak jak Bóg jest dobry. To przykazanie jest po prostu podstawą Słowa Bożego. Gdy ustawiamy Bóstwo chrześcijan, Boga Ojca i Syna Bożego na pierwszym miejscu w naszym życiu, to od razu wiadomo, kto jest autorytetem sprawiedliwym, świętym, wiecznym, niezmiennym, miłosiernym… Relacja jest dwustronna, my jesteśmy wierni Bogu, a Bóg jest wierny nam. To wspaniała nowina mieć społeczność z Ojcem i Jego Synem.

Nauczycielu, które przykazanie w prawie jest największe? A Jezus mu odpowiedział: Będziesz miłował Pana, swego Boga, całym swym sercem, całą swą duszą i całym swym umysłem. To jest pierwsze i największe przykazanie. A drugie jest do niego podobne: Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie. Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy” Mt 22:36-40.

On jest Skałą, a jego dzieło jest doskonałe, bo wszystkie jego drogi są sprawiedliwe. Jest Bogiem prawdziwym i bez nieprawości, sprawiedliwym i prawym” Pwt 32:4.

Ale Pan zastępów będzie wywyższony przez swój sąd, a Święty Bóg okaże się święty w sprawiedliwości” Iz 5:16.

Abraham zaś zasadził drzewa w Beer-Szebie i wzywał tam imienia Pana, Boga wieczneg” Rdz 21:33.

Wszelki dar dobry i wszelki dar doskonały pochodzi z góry i zstępuje od Ojca światłości, u którego nie ma zmiany ani cienia zmienności” Jk 1:17.

Wierny jest Bóg, przez którego zostaliście powołani do społeczności jego Syna, Jezusa Chrystusa, naszego Pana” 1Kor 1:9.

Czy znajdujemy w Nowym Testamencie więcej odwołań do pierwszego przykazania z dekalogu danego Izraelitom, poza jedynym dotąd przytoczonym? Przeczytajmy.

I powiedział do niego diabeł: Dam ci całą tę potęgę i ich chwałę, bo zostały mi przekazane i daję je, komu chcę. Jeśli więc oddasz mi pokłon, wszystko będzie twoje. A Jezus mu odpowiedział: Idź precz ode mnie, szatanie! Jest bowiem napisane: Panu, swemu Bogu, będziesz oddawał pokłon i tylko jemu będziesz służył” Łk 4:6-8.

Ale nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy prawdziwi czciciele będą czcić Ojca w duchu i w prawdzie. Bo i Ojciec szuka takich, którzy będą go czcić. Bóg jest duchem, więc ci, którzy go czczą, powinni go czcić w duchu i w prawdzie” J 4:23-24.

Bóg, który stworzył świat i wszystko na nim, ten, który jest Panem nieba i ziemi, nie mieszka w świątyniach zbudowanych ręką. Ani nie jest czczony rękoma ludzkimi tak, jakby czegoś potrzebował, ponieważ sam daje wszystkim życie i oddech, i wszystko. I z jednej krwi uczynił wszystkie narody ludzkie, żeby mieszkały na całej powierzchni ziemi, określiwszy czasy wcześniej wyznaczone i zamierzone granice ich zamieszkania; Żeby szukali Pana, czy go nie znajdą po omacku, chociaż nie jest daleko od nikogo z nas. Bo w nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy, jak też powiedzieli niektórzy z waszych poetów: I my bowiem jesteśmy z jego rodu. Będąc więc z rodu Boga, nie powinniśmy sądzić, że Bóstwo jest podobne do złota, srebra lub kamienia, misternie wyrzeźbionych według wyobrażenia ludzkiego. Bóg wprawdzie pomijał czasy tej nieświadomości, teraz jednak nakazuje wszędzie wszystkim ludziom pokutować. (…) Wyznaję jednak przed tobą [do Feliksa mówi Paweł], że według drogi, którą oni uważają za herezję, służę Bogu moich ojców, wierząc wszystkiemu, co jest napisane w Prawie i u Proroków” Dz 17:24-30, 24:14.

A co za porozumienie między świątynią Boga a bożkami? Wy bowiem jesteście świątynią Boga żywego, tak jak mówi Bóg: Będę w nich mieszkał i będę się przechadzał w nich, i będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem” 2Kor 6:16.

Ponieważ oni sami opowiadają o nas, jakie było nasze przybycie do was i jak nawróciliście się od bożków do Boga, aby służyć żywemu i prawdziwemu Bogu” 1Tes 1:9.

Piszę do was, ojcowie, bo poznaliście tego, który jest od początku. Piszę do was, młodzieńcy, bo zwyciężyliście złego. Piszę do was, dzieci, bo poznałyście Ojca. Napisałem do was, ojcowie, bo poznaliście tego, który jest od początku. Napisałem do was, młodzieńcy, bo jesteście mocni i słowo Boże w was mieszka, i zwyciężyliście złego. Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeśli ktoś miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca” 1J 2:13-15.

Ale bojaźliwi, niewierzący, obrzydliwi, mordercy, rozpustnicy, czarownicy, bałwochwalcy i wszyscy kłamcy będą mieli udział w jeziorze płonącym ogniem i siarką. To jest druga śmierć” Obj 21:8.

Nasuwa się kilka interesujących uwag. Gdy porównamy fragment Dziejów Apostolskich z ewangelią wg Jana widzimy przemianę prawa. To co w prawie żydowskim sprowadzało się do martwych uczynków po przemianie serca w Chrystusie jest żywe, ponieważ stało się duchowe, sprawiedliwe dla Boga. Chrześcijanin jest nowym stworzeniem w chwale Pana. Dlatego Paweł mówił o „czasach nieświadomości” pokoleń poprzednich. Wcześniej wielbiono Boga przez różne rytuały z cennymi atrybutami i centralnym miejscem czci – świątynią Jerozolimską. Jezus przyszedł i nie ustanowił materialnego królestwa ze złota, jak wielu Żydów by się spodziewało, stąd była potrzeba szybkiego pokutowania zanim Mesjasz wrócił ponownie za ich pokolenia. Bóg oczekuje czci duchowej, bo taki jest charakter Jego królestwa.

Pojawiły się też kolejne przykłady na istnienie innych bogów. Bóg Ojciec jest Bogiem żywym, wierni są dla Niego świątynią, w której się On przechadza. Podobnie On i Jezus są naszą świątynią, gdzie mamy nieograniczony dostęp. Wątpię by pisma światowych religii były przepełnione tak osobistą relacją człowieka z Bogiem, jak jest to ukazane na kartach Nowego Testamentu. Ważniejsze jednak jest to, że tylko jeden Bóg jest prawdziwy, tylko On uwiarygodnił się przez zrealizowane objawienie od Adama, przez Noego, Abrahama, Józefa, Mojżesza, Dawida, Salomona, proroków, aż do Mesjasza i apostołów, kończąc to na powtórnym przyjściu Jezusa Chrystusa.  Reszta bożków, to tylko bat nad narodami, przekonanie o spływającym dobrobycie i zdrowiu, zabawach i urodzaju albo gniewie i zniszczeniu od kogoś z góry lub mocy z ziemi. Bożki zwykle nie dopuszczają społeczności ze swoimi wyznawcami lub ich komunikacja z ofertą dla wiernych nie może być zweryfikowana, bowiem brak im planu działania i realizacji, czyli objawienia. Takiego boga można równie dobrze nazwać „Od Przypadku Do Przypadku”. Nie mając objawienia, wydarzenia przypisywane bożkom są raczej nieweryfikowalne. Bóg uczynił człowieka z wolną wolą i nie jest twórcą obiektów bałwochwalczych. Bożki zatem są wymysłem ludzkim.

I jeszcze jeden przykład wypływający z powyższych cytatów, a mianowicie: pierwsze przykazanie przewija się na kartach Nowego Przymierza. W rzeczywistości nowego nieba i nowej ziemi, ci co nie pozycjonują Boga przed wszystkim, są bałwochwalcami, doświadczają drugiej śmierci. Chciałbym tu zauważyć, że istnieje taki bożek, poznany w każdej religii, którego każdy z łatwością rozpoznaje, a nie jest osobą. Pieniądz jest takim bożkiem. Wśród poniższych cytatów znajdziesz kilka fragmentów potwierdzających, że miłość do materialnego bogactwa jest bałwochwalstwem. Oto biblijne podsumowanie tego, co napisałem w tych trzech akapitach.

I rzekł Bóg: Uczyńmy ludzi na obraz nasz, podobnych do nas, a niech władają rybami morza i ptactwem nieba, i domowymi zwierzętami, i wszelkimi płazami, pełzającymi po ziemi” Rdz 1:26.

Wy jesteście moimi świadkami, mówi Pan, i moim sługą, którego wybrałem, abyście poznali mnie i wierzyli mi, i zrozumieli, że to ja jestem. Przede mną nie został stworzony żaden Bóg ani po mnie nie będzie. Ja, ja jestem Panem i oprócz mnie nie ma zbawiciela. (…) Wspomnijcie rzeczy dawne i odwieczne, bo ja jestem Bogiem, nie ma żadnego innego, jestem Bogiem i nie ma nikogo podobnego do mnie; Zapowiadam od początku rzeczy ostatnie i od dawna to, czego jeszcze nie było. Mówię: Mój zamiar się spełni i wykonam całą swoją wolę” Iz 43:10-11, 46:9-10.

Wielki bowiem jest Pan i godny wszelkiej chwały, straszliwszy nad wszystkich bogów. Gdyż wszyscy bogowie narodów są bożkami, a Pan uczynił niebiosa” Ps 96:4-5.

Jeśli bowiem krew wołów i kozłów oraz popiół z jałówki, którymi skrapia się nieczystych, uświęca aż do oczyszczenia ciała; To o ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego ofiarował Bogu samego siebie bez skazy, oczyści wasze sumienie z martwych uczynków, by służyć Bogu żywemu? I dlatego jest pośrednikiem nowego testamentu, ażeby przez śmierć poniesioną dla odkupienia występków, popełnionych za pierwszego testamentu, ci, którzy zostali powołani, otrzymali obietnicę wiecznego dziedzictwa. (…) Prawo bowiem, zawierając cień przyszłych dóbr, a nie sam obraz rzeczy, nie może nigdy przez te same ofiary, które co roku są nieustannie składane, uczynić doskonałymi tych, którzy przychodzą. W przeciwnym razie przestano by je składać, dlatego że składający je, raz oczyszczeni, nie mieliby już żadnych grzechów na sumieniu. (…) Następnie powiedział: Oto przychodzę, abym spełniał twoją wolę, o Boże. Znosi pierwsze, aby ustanowić drugie. Za sprawą tej woli jesteśmy uświęceni przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze” Hbr 9:13-15, 10:1-2, 9-10.

Lecz my wszyscy, którzy z odsłoniętą twarzą patrzymy na chwałę Pana, jakby w zwierciadle, zostajemy przemienieni w ten sam obraz, z chwały w chwałę, za sprawą Ducha Pana  (…) Dlatego my odtąd nikogo nie znamy według ciała, a chociaż znaliśmy Chrystusa według ciała, to teraz już więcej go takim nie znamy. Tak więc jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; to, co stare, przeminęło, oto wszystko stało się nowe. A wszystko to jest z Boga, który nas pojednał z sobą przez Jezusa Chrystusa i dał nam służbę pojednania. Bóg bowiem był w Chrystusie, jednając świat z samym sobą, nie poczytując ludziom ich grzechów, i nam powierzył to słowo pojednania. Tak więc w miejsce Chrystusa sprawujemy poselstwo, tak jakby Bóg upominał was przez nas. W miejsce Chrystusa prosimy: Pojednajcie się z Bogiem. On bowiem tego, który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił, abyśmy w nim stali się sprawiedliwością Bożą” 2Kor 3:18, 5:16-21.

Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, gdyż miłość jest z Boga i każdy, kto miłuje, narodził się z Boga i zna Boga. (…) Boga nikt nigdy nie widział, ale jeśli miłujemy się wzajemnie, Bóg w nas mieszka, a jego miłość jest w nas doskonała. Po tym poznajemy, że w nim mieszkamy, a on w nas, że dał nam ze swego Ducha. My zaś widzieliśmy i świadczymy, że Ojciec posłał Syna, aby był Zbawicielem świata. Każdy, kto wyzna, że Jezus jest Synem Bożym, w tym mieszka Bóg, a on w Bogu” 1J 4:7, 12-15.

A gdy Piotr wchodził, Korneliusz wyszedł mu naprzeciw, padł mu do nóg i oddał mu pokłon. Lecz Piotr podniósł go, mówiąc: Wstań, ja też jestem człowiekiem” Dz 10:25-26.

Przewrotne spory ludzi o wypaczonym umyśle, pozbawionych prawdy, którzy uważają, że pobożność jest zyskiem cielesnym. Strońcie od takich. Wielkim zaś zyskiem jest pobożność wraz z poprzestawaniem na tym, co się ma. Niczego bowiem nie przynieśliśmy na ten świat, z pewnością też niczego wynieść nie możemy. Mając natomiast jedzenie i ubranie, poprzestawajmy na tym. A ci, którzy chcą być bogaci, wpadają w pokusy i w sidła oraz w wiele głupich i szkodliwych pożądliwości, które pogrążają ludzi w zgubie i zatraceniu. Korzeniem bowiem wszelkiego zła jest miłość do pieniędzy; niektórzy, pragnąc ich, zboczyli z drogi wiary i poprzebijali się wieloma boleściami. Ty zaś, człowieku Boży, uciekaj od tego wszystkiego, a podążaj za sprawiedliwością, pobożnością, wiarą, miłością, cierpliwością, łagodnością” 1Tm 6:5-11.

I zapytał go pewien dostojnik: Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby odziedziczyć życie wieczne? A Jezus mu odpowiedział: Dlaczego nazywasz mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko jeden – Bóg. Znasz przykazania: Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie dawaj fałszywego świadectwa, czcij swego ojca i swoją matkę. A on odpowiedział: Tego wszystkiego przestrzegałem od młodości. Gdy Jezus to usłyszał, powiedział do niego: Jednego ci jeszcze brakuje. Sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za mną. A on, usłyszawszy to, ogromnie się zasmucił, bo był bardzo bogaty. Kiedy Jezus zobaczył go bardzo zasmuconego, powiedział: Jakże trudno tym, którzy mają pieniądze, wejść do królestwa Bożego! Łatwiej bowiem jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa Bożego. Wtedy ci, którzy to słyszeli, mówili: Któż więc może być zbawiony? A on odpowiedział: Co niemożliwe jest u ludzi, możliwe jest u Boga” Łk 18:18-27.

Umartwiajcie więc wasze członki, które są na ziemi: nierząd, nieczystość, namiętność, złe żądze i chciwość, która jest bałwochwalstwem” Kol 3:5.

Pierwsze przykazanie jest wypisane w sercach prawdziwych chrześcijan, aby „czcić Boga w duchu i w prawdzie„, nie za sprawą przedmiotów, osób i rytuałów ponieważ „sprawiedliwy będzie żył z wiary„. Zaczynamy przez uwierzenie, a potem trwamy w wierze Chrystusa, który do samej śmierci krzyżowej ufał Ojcu. Jezus podtrzymuje w nas wiarę, która jest darem Jego Ducha od początku zaufania. Izrael był świadkiem Boga, potem Jezus i apostołowie świadczyli o Bożej prawdzie, teraz to świadectwo jest w nas.

Nie wstydzę się bowiem ewangelii Chrystusa, ponieważ jest ona mocą Boga ku zbawieniu dla każdego, kto uwierzy, najpierw Żyda, potem i Greka. W niej bowiem objawia się sprawiedliwość Boga z wiary w wiarę, jak jest napisane: Sprawiedliwy będzie żył z wiary. (…) Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa; Dzięki któremu też otrzymaliśmy dostęp przez wiarę do tej łaski, w której trwamy i chlubimy się nadzieją chwały Boga” Rz 1:16-17, 5:1-2.

Owszem, wszystko uznaję za stratę dla znakomitości poznania Chrystusa Jezusa, mojego Pana, dla którego wszystko utraciłem i uznaję to za gnój, aby zyskać Chrystusa; I znaleźć się w nim, nie mając własnej sprawiedliwości, tej, która jest z prawa, ale tę, która jest przez wiarę Chrystusa, to jest sprawiedliwość z Boga przez wiarę” Flp 3:8-9.

Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode mnie ten kielich. Jednak nie moja wola, lecz twoja niech się stanie” Łk 22:42.

Patrząc na Jezusa, twórcę i dokończyciela wiary, który z powodu przygotowanej mu radości wycierpiał krzyż, nie zważając na hańbę, i zasiadł po prawicy tronu Boga” Hbr 12:2.

Wy przez niego uwierzyliście w Boga, który go wskrzesił z martwych i dał mu chwałę, aby wasza wiara i nadzieja były w Bogu. Skoro oczyściliście swoje dusze, będąc posłuszni prawdzie przez Ducha ku nieobłudnej braterskiej miłości, czystym sercem jedni drugich gorąco miłujcie; Będąc odrodzeni nie z nasienia zniszczalnego, ale z niezniszczalnego, przez słowo Boże, które jest żywe i trwa na wieki” 1P 1:21-23.

Jeśli przyjmujemy świadectwo ludzi, to świadectwo Boga jest większe. To bowiem jest świadectwo Boga, które dał o swoim Synu. Kto wierzy w Syna Bożego, ma świadectwo w sobie. Kto nie wierzy Bogu, zrobił z niego kłamcę, bo nie uwierzył świadectwu, które Bóg dał o swoim Synu. A to świadectwo jest takie, że Bóg dał nam życie wieczne, a to życie jest w jego Synu. Kto ma Syna, ma życie, kto nie ma Syna Bożego, nie ma życia. To napisałem wam, którzy wierzycie w imię Syna Bożego, abyście wiedzieli, że macie życie wieczne i abyście wierzyli w imię Syna Bożego. (…) A wiemy, że Syn Boży przyszedł i dał nam rozum, abyśmy poznali prawdziwego Boga, i jesteśmy w tym prawdziwym, to jest w jego Synu, Jezusie Chrystusie. On jest prawdziwym Bogiem i życiem wiecznym. Dzieci, wystrzegajcie się bożków. Amen” 1J 5:9-13, 20-21.

Owocem zaś Ducha jest miłość, radość, pokój, cierpliwość, życzliwość, dobroć, wiara; Łagodność, powściągliwość. Przeciwko takim nie ma prawa” Gal 5:22-23.

Amen!

Powiązany wpis: Dekalog i prawo Mojżeszowe. Wprowadzenie.