Wieczerza

Przybliżony czas czytania: 7 minut.

Ja bowiem otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, której został wydany, wziął chleb; A gdy złożył dziękczynienie, połamał i powiedział: Bierzcie i jedzcie, to jest moje ciało, które za was jest łamane. Czyńcie to na moją pamiątkę. Podobnie po wieczerzy wziął też kielich, mówiąc: Ten kielich to nowy testament w mojej krwi. Czyńcie to, ilekroć będziecie pić, na moją pamiątkę. Ilekroć bowiem będziecie jedli ten chleb i pili ten kielich, śmierć Pana zwiastujecie, aż przyjdzie” 1Kor 11:23-26.

pexels-photo-262882.jpeg

Jeśli wierzę, że Pan Jezus Chrystus wrócił w roku 70 pierwszego wieku, to konieczność wieczerzy w życiu chrześcijanina została usunięta? Zanim przytoczę odpowiednie fragmenty biblijne odpowiadające na tą wątpliwość, spytam ciebie, droga siostro, drogi bracie, czy ty zawsze uczestniczysz w wieczerzy na wzór apostolski?

Czy słowo „” oznacza w badanym przypadku zakończenie wieczerzy po przyjściu Pana? Zastanówmy się na początek nad zwykłym przykładem z życia. Czy jeśli żona mówi do męża: „Wyjeżdżam do rodziców na miesiąc, dopóki nie wrócę koniecznie pamiętaj podlewać kwiaty co trzeci dzień”, oznacza to, że mąż nie może już dbać o rośliny doniczkowe po powrocie ukochanej? Teraz przykłady z Biblii. Paweł poucza Tymoteusza, aby nie ustawał w utrwalaniu wiedzy o ewangelii Chrystusa, dopóki go nie odwiedzi. Czy to znaczy, że Tymoteusz będzie musiał zaniechać nauki, po tym jak odwiedzi go Paweł?!

Dopóki nie przyjdę, pilnuj czytania, zachęcania i nauki” 1Tm 4:13.

Użyte słowo „” w liście do Koryntian pochodzi z greckiego „achris„. Bazując na spójniku „achris„, możemy odnaleźć kilka przykładów w Piśmie, które nie decydują o zakończeniu poruszanego zagadnienia.

Bo on musi królować, położy wszystkich wrogów pod swoje stopy. A ostatni wróg, który zostanie zniszczony, to śmierć. Wszystko bowiem poddał pod jego stopy. A gdy mówi, że wszystko jest mu poddane, jest jasne, że oprócz tego, który mu wszystko poddał. Gdy zaś wszystko zostanie mu poddane, wtedy i sam Syn będzie poddany temu, który mu poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich” 1Kor 15:25-28.

Lecz do Syna mówi: Twój tron, o Boże, na wieki wieków, berłem sprawiedliwości jest berło twego królestwa” Hbr 1:8.

Widziałem też w nocnym widzeniu: Oto w obłokach nieba przybył ktoś podobny do Syna Człowieka, przyszedł aż do Odwiecznego i przyprowadzono go przed niego. I dano mu władzę, cześć i królestwo, aby wszyscy ludzie, wszystkie narody i języki służyli mu. Jego władza jest władzą wieczną, która nie przeminie, a jego królestwo nie będzie zniszczone” Dn 7:13-14.

Co według powyższego fragmentu będzie z władzą Chrystusa? Ustanie, gdy pokona wszystkich wrogów?! Nie ma takiej opcji, bo Jego władza jest wieczna. Wracając poddał sobie wszystkich wrogów jakich miał, niszcząc na końcu śmierć (drugą), czyli duchowe oddzielenie z Bogiem.

Podobnie, czy Izraelici przestali się rozmnażać po nastaniu nowego władcy Egiptu? Po cierpieniu związanym z eksterminacją niemowląt, naród Izraelski był ostatecznie większy niż za czasów niewoli.

A gdy zbliżył się czas obietnicy, którą Bóg złożył Abrahamowi, lud w Egipcie rozrodził się i rozmnożył; nastał inny król, który nie znał Józefa. Ten, działając podstępnie wobec naszego narodu, uciskał naszych ojców tak, że musieli porzucać swoje niemowlęta, żeby nie zostawały przy życiu. W tym czasie urodził się Mojżesz, a był miły Bogu i wychowywano go przez trzy miesiące w domu jego ojca. A gdy go porzucono, wzięła go córka faraona i wychowała go jak syna. I wyuczono Mojżesza całej mądrości egipskiej, i był potężny w słowach i czynach. A gdy miał czterdzieści lat, przyszło mu na myśl odwiedzić swych braci, synów Izraela” Dz 7:17-23.

Owszem, są przykłady użycia „achris„, które implikują koniec. Pragnę jednak udowodnić, że wieczerza nie koniecznie musiała przeminąć, skoro są ku temu przesłanki. Dodam jeszcze jeden przykład, który powinien zakończyć domniemania, że słowo „” bezwzględnie determinuje koniec dowolnej problematyki. Czy narodziny Jezusa spowodowały, że prawo Mojżeszowe nie było już wiążące? Paweł wyjaśnia, że tak nie było. Podobnie zauważył, że prawo nie zniknęło po ukrzyżowaniu Mesjasza. Jasnym natomiast jest, że prawo wypełniło się przy drugim przyjściu Chrystusa, aczkolwiek do tego momentu prawo żydowskie funkcjonowało równolegle z przymierzem Syna Bożego.

Po co więc prawo? Zostało dodane z powodu przestępstw, do przyjścia potomka, któremu złożono obietnicę, ustanowione przez aniołów ręką pośrednika. (…) Lecz gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg posłał swego Syna, zrodzonego z kobiety, zrodzonego pod prawem” Gal 3:19, 4:4.

On to wyrwał nas z tak wielkiej śmierci i jeszcze wyrywa. W nim też mamy nadzieję, że nadal będzie wyrywać (…) On też uczynił nas zdolnymi sługami nowego testamentu, nie litery, ale Ducha; litera bowiem zabija, Duch zaś ożywia. Lecz jeśli posługiwanie śmierci, wyryte literami na kamieniach, było pełne chwały, tak że synowie Izraela nie mogli wpatrywać się w oblicze Mojżesza z powodu chwały jego oblicza, która miała przeminąć; To o ileż bardziej pełne chwały nie miałoby być posługiwanie Ducha? Jeśli bowiem posługiwanie potępienia było pełne chwały, o ileż bardziej obfituje w chwałę posługiwanie sprawiedliwości. To bowiem, co miało chwałę, nie miało chwały w porównaniu z tą przewyższającą chwałą. Jeśli zaś to, co przemija, było pełne chwały, tym bardziej pełne chwały jest to, co trwa” 2Kor 1:10, 3:6-11.

A gdy mówi „nowe”, uznaje pierwsze za przedawnione; a to, co się przedawnia i starzeje, bliskie jest zaniku” Hbr 8:13.

Mając wykonane dochodzenie od strony gramatycznej, chcę się teraz podzielić bardzo ważną obserwacją, ona jest kluczowa dla całego obrazu wieczerzy.

A gdy nadeszła pora, usiadł za stołem, a z nim dwunastu apostołów. I powiedział do nich: Gorąco pragnąłem zjeść tę Paschę z wami, zanim będę cierpiał. Mówię wam bowiem, że nie będę jej więcej jadł, aż się spełni w królestwie Bożym. Potem wziął kielich, złożył dziękczynienie i powiedział: Weźcie go i rozdzielcie między siebie. Mówię wam bowiem, że nie będę pił z owocu winorośli, aż przyjdzie królestwo Boże. Wziął też chleb, złożył dziękczynienie, połamał i dał im, mówiąc: To jest moje ciało, które jest za was dane. To czyńcie na moją pamiątkę. Podobnie i kielich, gdy było po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich to nowy testament w mojej krwi, która jest za was wylana” Łk 22:14-20.

Usuńcie więc stary zakwas, abyście byli nowym ciastem, jako że jesteście przaśni. Chrystus bowiem, nasza Pascha, został ofiarowany za nas. Obchodźmy zatem święto nie ze starym zakwasem ani z zakwasem złośliwości i przewrotności, ale w przaśnikach szczerości i prawdy” 1Kor 5:7-8.

Podczas paschy Jezus dodał instytucję wieczerzy. Tak jak pascha była na pamiątkę wyprowadzenia ludu Izraela z Egiptu, to od teraz apostołowie mają nakaz głosić śmierć Pana, dopóki nie wróci On z sądem. Jaka jest zatem różnica? Pascha jest pamiątką z fizycznego uwolnienia Izraela spod jarzma Egiptu przez przelanie krwi baranka. Wieczerza jest pamiątką z duchowego uwolnienia od grzechu i śmierci przez przelaną krew Jezusa Chrystusa, naszego chrześcijańskiego Baranka. Dziękuję Tobie Jezu za tą miłość. Gromadząc się na dzieleniu chleba apostołowie mieli odmieniony umysł, nie spożywali paschy myśląc o Mojżeszu, ale wspominali Jezusa.

Jeszcze raz zwróćmy uwagę, jak Jezus obiecuje po wieczerzy, że ta będzie zawsze aktualna. Paweł pisząc list do Koryntian też oczekuje tego dnia, gdzie wieczerza będzie jedyną i idealną paschą. Jeśli list do Rzymian był spisany w drugiej połowie lat 50, to znaczy, że przyjście Pana było w roku 70, wraz ze zniszczeniem Jerozolimy, co było obiecane przez Jezusa na górze Oliwnej. Wówczas stare przeminęło.

Ale mówię wam: Odtąd nie będę pił z tego owocu winorośli aż do dnia, gdy go będę pił z wami nowy w królestwie mego Ojca” Mt 26:29.

Miłość nie wyrządza zła bliźniemu. Tak więc wypełnieniem prawa jest miłość. A czyńcie to, znając czas, że już nadeszła pora, abyśmy się obudzili ze snu. Teraz bowiem bliżej nas jest zbawienie, niż kiedy uwierzyliśmy” Rz 13:10-11.

Dzisiejsza wieczerza to radość duchowa. Można tą pamiątkę celebrować w sposób materialny przez dzielnie chleba oraz wina wśród braci i sióstr, niemniej wieczerza to codzienny pokarm dla duszy przez bliską relację z Jezusem Chrystusem. Gdy już przyszedł, to z nim spożywam, tak jak obiecał. A ty już sobie odpowiedziałeś/aś, czy prowadzisz właściwą wieczerzę i żadnej nie omijasz?

Oto stoję u drzwi i pukam. Jeśli ktoś usłyszy mój głos i otworzy drzwi, wejdę do niego i spożyję z nim wieczerzę, a on ze mną. Temu, kto zwycięży, dam zasiąść ze mną na moim tronie, jak i ja zwyciężyłem i zasiadłem z moim Ojcem na jego tronie” Obj 3:20.

Jedna uwaga do wpisu “Wieczerza”

Możliwość komentowania jest wyłączona.